Melbourne, de stad waar de wereldconferentie van de Order of St. Luke van 30 September tot 4 oktober 2002 gehouden wordt. In deze stad hebben ze de vooruitziende blik gehad de tram niet op te offeren aan de auto, zodat je je nu snel en geriefelijk overal kunt komen. Samen met Annie Heukels arriveren Betsie en ik vijf dagen voor de conferentie begint en krijgen een kamer toegewezen in Queen’s College van de University of Melbourne. Een Nederlandse student wijst ons de kamers en vertelt waar we lekker en goedkoop eten kunnen. De kamers zijn sober en toilet en badkamer zijn op de gang. Het is zaak altijd je sleutel bij je te hebben. Annie Heukels bleek een speciale beschermengel te hebben: de eerste nacht sloot ze zichzelf tot twee maal toe buiten. En beide keren kwam er net iemand (in de nacht!) van de huishoudelijke staf langs die een loper bij zich had. Annie vertelde het zonder blikken of blozen en dan zeggen ze nog : God has no favourites’!
Engelbewaarders en een vergrijsde Lucasorde
We verkennen de stad, gaan met een lift naar de hoogste verdieping
van de Rialto-tower en wonen op zondag een zeer charismatische, Anglicaanse
kerkdienst bij. Er zijn verhoudingsgewijs veel jongeren: je kunt wel merken
dat Melbourne een stad met veel universiteiten en hogescholen is. In de
dagen die volgen arriveren de 220 andere conferentie deelnemers, waaronder
Marina den Besten, zodat ons kleine landje een stevige afvaardiging heeft.
In de hal voor de grote eetzaal bouwen we een stand op met informatie
materiaal van onze Nederlandse Lucasorde, wat tijdens de conferentie tot
leuke gesprekken leidt met deelnemers van Nederlandse kom-af.
John Spring, Anglicaans bisschop en warden van de Lucasorde, heet ons
maandagavond aan het openingsmaal hartelijk welkom. Er is een kok en een
complete keukenstaf ingehuurd om ons elke dag weer uitstekend verzorgde
maaltijden te bereiden. Helaas duurt de bediening wat lang bij het openingsdiner,
zodat velen - waaronder ik - de maaltijd voortijdig verlaten. De openingsdienst
is namelijk in een kerk in de stad. Dat betekent eerst een flink stuk lopen
en dan een kwartier met de tram. Als chaplain was mij gevraagd een kwartier
eerder aanwezig te zijn, maar als ik buiten adem arriveer blijken de anderen
nog onderweg. Ook de Lucasordeleden uit Australië, Nw Zeeland, de
Verenigde Staten en Groot Brittannië zijn namelijk over het algemeen
boven de middelbare leeftijd, en niet meer zo snel. Opvallend is wel hoeveel
vitale ouderen de Lucasorde telt. Als ik dit schrijf realiseer ik mij dat
ik daar inmiddels ook bij begin te horen.
De openingsdienst is bijzonder feestelijk: alle landen en ‘chapters’
dragen hun banners binnen en Marina draagt het nieuwe Nederlandse banner.
In een inspirerende boodschap verkondigt John Spring dat de boodschap van
genezing nog steeds van grote betekenis is. Er wordt veel gezongen en heel
de conferentie worden we begeleid door een groepje enthousiaste musici.
Brood tot genezing
De Anglicaanse wortels van de Lucasorde blijken duidelijk in de avondmaalsviering
waarmee iedere dag begint. Om half acht komen we in de kapel van Queen’s
College bij elkaar en zingen en bidden we en delen brood en wijn. Er wordt
niet gepreekt, wel wordt de Schrift gelezen. Marina mag ook een lezing
verzorgen en mij wordt op de derde dag gevraagd te assisteren bij het delen
van brood en wijn. Na het ontbijt is er dagelijks een bijbelstudie, die
verzorgd wordt door de Right Reverend Keith Rayner, voormalig Anglicaans
aartsbisschop van Australië. In zijn bijbelstudies benadert hij de
tekst nuchter en gelovig en is wars van vrome stoplappen. Het is ook duidelijk
dat hier iemand aan het woord is die een ruime ervaring heeft in de dienst
der genezing. Op dinsdag is er een lezing van dr. A. Sloane over ‘Ethiek
en Genetica’, een jonge hoogleraar (baptist) die een doortimmerd, maar
goed te volgen lezing houdt over de ontwikkelingen op het terrein van de
genetica. Hij wijst op gevaren die er liggen, maar meer nog op de verantwoordelijkheid
die de mens - als beeld van God - heeft om ook deze kennis heilzaam te
gebruiken. In de discussie met hem blijkt dat een aantal mensen vindt dat
hij veel te ver gaat. Hij betoogt dat niet handelen uit angst voor mogelijke
consequenties zou betekenen dat wij - ook op andere terreinen - iedere
vooruitgang zouden blokkeren.
Wordt vervolgd
Laatste wijziging: 1 maart 2003
homepage.....