| Op deze plek wil ik iedereen bedanken die in de dagen sinds het overlijden
van Betsie, mijn lief, mij heeft gedragen met gebeden, gedachten, telefoontjes
en schriftelijke blijken van genegenheid. Betsie en ik leerden elkaar jong,
op kantoor kennen. Toen ik in de verpleging kregen wij serieus verkering.
In die jaren (1966-1968) leerde ik de Lucasorde kennen en werd bevestigd
als lid. Betsie heeft mij in al die jaren gesteund en heeft veel secretarieel
werk gedaan. Het eerste Nederlandse handboek voor leden rolde van
haar stencilmachine. Ook in de Amsterdamse jaren, toen we maandelijkse
vieringen hadden van de Dienst der Genezing (met Piet Lindner, Dick Voordewind
en Gerrit Goslinga), hielp ze de boekentafel sjouwen, verzorgde de kinderoppas
en hielp met het organiseren van de liefdemaaltijd rond Kerst. Tegelijk
bleef ze altijd enige afstand houden, want ze kon – als predikantsvrouw
en moeder van een groot gezin – nu eenmaal niet alles met hetzelfde fanatisme
doen als haar soms wat
doordravende lief. Zo kwam ze ieder jaar maar even naar de Lucasconferentie, aanvankelijk voor één dag, later bleef ze een week-end. Mij gaf ze alle ruimte in de weer te zijn met ‘mijn baby’, zoals ze mijn relatie tot de Lucasorde in een e-mail omschreef. Als het mijn ‘baby’ was, dan was zij toch zeker een soort van pleegmoeder van onze Orde, al werd ze nooit lid. We danken aan haar creativiteit ook ons prachtige vaandel, dat ze maakte voor de wereldconferentie in Austalië. Twee jaar geleden was ze bij de lezing van dr. W. Andriessen over pelgrimeren en wat vond ze het prachtig dat zijn verhaal mij over de streep trok. Die zomer sloot ik mij aan bij haar Pelgrimspadwandeling en liepen we van Steensel naar Visé (België). In haar wandeldagboek vond ik obsevaties van het landschap, van ooievaars en had ze plukjes schapenwol ingeplakt die ze onderweg vond. Wat waren wij gelukkig samen! Ons huwelijk duurde veel te kort, maar Goddank lang genoeg om samen uit te groeien tot geheelde, vrije mensenkinderen. Lieve mensen van de Lucasorde, dank jullie wel voor de hartelijkheid waarmee jullie haar Betsie omringd hebben. Conferentiegangers in Helvoirt dit jaar, bedankt voor de wijze waarop jullie me de ruimte gaven, zo kort na haar dood, in jullie midden te zijn met mijn verdriet. Moge Betsie’s gedachtenis tot zegen zijn! Rob van Essen |
 |